استاد عثمان رحمان زاده پیکرتراش و مجسمه ساز خودآموخته اهل بوکان، خالق بیش از ۱۵۰۰ پیکره چوبی با الهام از فرهنگ و زندگی مردم کردستان بود. او شامگاه ۱۳ دی ۱۴۰۴ بر اثر بیماری ریوی درگذشت.
بیوگرافی عثمان رحمان زاده
درگذشت عثمان رحمان زاده، پیکرتراش و مجسمه ساز نام آشنای اهل بوکان، ضایعه ای بزرگ برای هنر خودآموخته ایران و فرهنگ عامه کردستان به شمار می آید. او که به «پدر ژپتوی ایران» شهرت داشت، یکی از چهره های منحصربه فرد هنر مردمی بود که بدون آموزش آکادمیک و تنها با تکیه بر ذوق شخصی، تجربه زیسته و پیوند عمیق با فرهنگ بومی، آثاری ماندگار از خود بر جای گذاشت. رحمان زاده در سال ۱۳۳۵ در بوکان متولد شد و در کنار مشاغل معیشتی همچون بنایی و کشاورزی، مسیر هنری ویژه ای را آغاز کرد که ثمره آن خلق بیش از ۱۵۰۰ پیکره چوبی بود.
بیشتر بخوانید: درگذشت هدی زرباف مجسمه ساز با علت مرگ و بیوگرافی + زندگینامه
این پیکره ها بازتابی روشن از زندگی روزمره، آیین ها، مناسبات اجتماعی، باورها و سنت های مردم کرد به شمار می رفتند و به نوعی روایت تصویری فرهنگ شفاهی و زیست جهان مردمان کردستان بودند. آثار او نه تنها در سطح محلی، بلکه در گستره ملی و حتی فراملی مورد توجه قرار گرفت و نمایشگاه های متعددی از آثارش در شهرهای مختلف ایران و نیز در اقلیم کردستان عراق برگزار شد. از میان این رویدادها، نمایشگاه سال ۱۳۹۰ در برج میلاد تهران جایگاه ویژه ای دارد که موجب شناخته شدن هرچه بیشتر او در سطح ملی شد.
یکی از مهم ترین اقدامات ماندگار عثمان رحمان زاده، راه اندازی «موزه پدر ژپتو» در زمین شخصی اش بود؛ فضایی که به محلی برای نگهداری و نمایش آثارش و همچنین انتقال میراث ناملموس فرهنگی به نسل های بعد تبدیل شد. این موزه نمادی از تلاش فردی یک هنرمند خودآموخته برای پاسداشت فرهنگ بومی و ثبت هویت جمعی مردمان منطقه بود و همین نقش مؤثر فرهنگی، لقب «پدر ژپتوی ایران» را برای او به ارمغان آورد.
مطالب مرتبط: بیوگرافی پرویز تناولی مجسمه ساز و همسرش + عکس ها و زندگینامه و آثار
علت فوت
عثمان رحمان زاده شامگاه جمعه ۱۳ دی ماه ۱۴۰۴ پس از سال ها فعالیت هنری و فرهنگی، بر اثر بیماری ریوی درگذشت. اگرچه فقدان او اندوهی عمیق برای جامعه هنری و فرهنگی کشور، به ویژه کردستان، بر جای گذاشت، اما آثار و میراث فرهنگی اش همچنان الهام بخش هنرمندان و دوستداران فرهنگ عامه خواهد بود و نام او به عنوان یکی از نمادهای هنر مردمی ایران ماندگار می ماند.
