بیوگرافی شاپور پساوند شاعر شیرازی و علت درگذشت وی +اشعار
بیوگرافی شاپور پساوند
شاپور پساوند (۱۵ بهمن ۱۳۳۰ –۱۲ تیر ۱۴۰۵) شاعر، معلم ایرانی و از مفاخر ادبی شیراز بود. اشعار پساوند بارها به چاپ بعدی رسیده بود.
زندگی و حرفه
شاپور پساوند، در 15 بهمن، سال 1330، در کوی سرآستانه شهر شیراز چشم به جهان گشود. تحصيلات ابتدايي را در مدارس سنايي و دانشور و تحصيلات متوسط را در دبيرستان هاي فرصت و شمس به پايان رسانيد. او دوران سربازي را در لباس سپاهي دانش در روستاهاي اصفهان در سال 1352 به پايان رسانيد.
او در سال ۱۳۵۲ شمسی، به سپاه دانایی و پرورش پیوست و در میدان‌های جنگِ دانش در شهرستان فسا و روستاهای پیرامون آن مشغول شد.
زنده یاد پساوند پس از یک سال، برای دنبال کردن دانش به تهران، مهاجرت کرد و پس از دو سال جنگیدن با قلم در هنر و ادبیات، به شیراز کوچ کرد و به تدریس، مشغول شد.
اشعار
شاپور پساوند شاعر مجموعه شعر دفتر «ای عشق»، «فریادها»، «هر کس حکایتی»، «گلوی زخمی شعر» و «صدای سوختن»، «این آب از بالا گل آلود است» مجموعه شعر، «ای میهنم»، و «این هم بهار» می باشد.
همچنین از آثار آماده و زیر چاپ شاپور پساوند می‌توان به شعر معاصر، مقالاتی پیرامون چند و چون شعر معاصر، «نامم بر لبان تو» مجموعه شعر و اثر ارزشمند و پژوهشی با نام خیام و هفت قرن در محاق اندیشه‌های سنتی اشاره کرد.
درگذشت
شاپور پساوند ۱۲ تیر ۱۴۰۵ در شیراز درگذشت.
مراسم وداع و خاکسپاری زنده‌یاد شاپور پساوند، یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵ از مقابل تالار حافظ برگزار می‌شود.
در پی درگذشت این شاعر، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس این ضایعه را تسلیت گفت و نوشت: بار دیگر، خزانِ بی‌رحمِ روزگار، برگ زرین دیگری از دفتر شعر و ادب این مرزوبوم را اوخزان کرد و شیرازِ هنرپرور را در سوگِ یکی از شریف‌ترین و نام‌آورترین فرزندان خود نشاند. خبر درگذشت اندوهبار استاد شاپور پساوند، نویسنده، پژوهشگر و شاعر نامدار و برجسته، جامعه‌ی ادبی، مطبوعاتی و فرهنگی کشور را در غمی عمیق و جانکاه فرو برد.
استاد پساوند، که عمری را در محراب قلم به اعتکاف نشست و واژه‌ها را به زیورِ تعهد، زیبایی و اندیشه آراست، نه دفتری از شعر، که دیوانی از اخلاق، والایی و معرفتِ انسانی از خود به یادگار گذاشت. او شاعری زمان‌آگاه، نویسنده‌ای ژرف‌نگر و پژوهشگری دلسوخته بود که طنین کلامش همواره آینه‌دار دردهای زمانه و پاسدار حریمِ اصیل ادبیات فارسی بود. سال‌ها خدمت مخلصانه و بی‌ادعای او در عرصه فرهنگ، رسانه و آموزش، میراثی مانا و درخشان است که هرگز غبار فراموشی بر آن نخواهد نشست.
فقدان این جانِ شیفته و سخن‌سنج، رخنه‌ای جبران‌ناپذیر در پیکره‌ی هنر و ادبیات معاصر است. قلم او گرچه از حرکت ایستاد، اما نبض اندیشه‌اش در رگ‌های فرهنگ این سرزمین تا همیشه خواهد تپید و آثار گران‌سنگش، چراغ راه نسل‌های آینده خواهد بود.
این ضایعه بزرگ را به خانواده معزز ایشان، اصحاب شریف قلم و رسانه، جامعه ادبی کشور و عموم مردم هنردوست استان فارس تسلیت و تعزیت عرض نموده، از درگاه ایزد منان برای آن فقید سعید، علو درجات و رحمت واسعه الهی و برای بازماندگان، صبر جمیل و اجر جزیل مسألت داریم.
