علت اینکه ایران در سازمان ملل حق وتو ندارد چیست | چرا ایران حق وتو ندارد

علت اینکه ایران در سازمان ملل حق وتو ندارد چیست | چرا ایران حق وتو ندارد

کلمه وتو در زبان لاتین به معنای من منع می‌کنم است و حق وتو یعنی کشوری که دارای حق وتو می باشد می‌تواند با رای منفی خود، قطعنامه‌ها و تصمیمات این شورا را وتو کند و از تصویب آنها جلوگیری کند.

چرا ایران حق وتو ندارد

ایران در سازمان ملل حق وتو ندارد و این امتیاز در حال حاضر فقط در اختیار پنج عضو دائم شورای امنیت از جمله ایالات متحده آمریکا، روسیه، چین، فرانسه و بریتانیا می باشد.

علت اینکه ایران در سازمان ملل حق وتو ندارد چیست

حق وتو از زمان تأسیس سازمان ملل متحد به 5 کشور اعطا شده و برای تغییر آن نیاز به اصلاح منشور سازمان ملل متحد است که فرآیندی پیچیده و دشوار است.

معنی حق وتو چیست؟

حق وتو به این معناست که یک عضو دائم شورای امنیت می‌تواند با رای منفی خود، قطعنامه‌ها و تصمیمات این شورا را وتو کند و از تصویب آنها جلوگیری کند.

حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل به معنی آن است که هریک از پنج عضو دائم این شورا اگر با تصمیمی از تصمیم‌های این شورا مخالفت کنند، آن تصمیم رد خواهد شد، صرف‌نظر از این که اکثریت اعضا به آن رای موافق داده باشند یا خیر. رای ممتنع به معنای رای مخالف نیست و وتو به شمار نمی‌رود

سازمان ملل در پایان جنگ جهانی دوم و از سوی کشورهای پیروز در آن جنگ شکل گرفت و سازمان و روال‌های حاکم بر فعالیت آن نشان از شرایط جهانی بعد از جنگ دوم دارد. قوی‌ترین نهاد سازمان ملل، یعنی شورای امنیت، پنج عضو دائمی دارد که در تصمیمات این شورا حق وتو دارند.

چرا چین و روسیه از حق وتو برای ایران استفاده نمی کنند؟

روسیه و چین برای پرونده هسته ای ایران در شورای امنیت تاکنون از رای مخالف و حق وتو استفاده نکردند. حالا این سئوال به وجود می آید که چرا روسیه و چین در برابر اقدامات ضد ایرانی شورای امنیت از حق وتو برای ایران استفاده نمی کنند؟

در منشور ملل متحد هرگز واژه‌ای به نام وتو قید نشده‌است. بلکه لزوم جلب ۹ رای موافق از مجموع ۱۵ رای اعضای شورای امنیت که باید شامل ۵ رای موافق اعضای دائم شورا باشد مطرح است. به این ترتیب مخالفت یکی از اعضای دائم به معنای عدم تصویب قطعنامه و به اصطلاح “وتو”ی آن است.

حق وتو تنها با رأی مخالف، تحقق پیدا می‌کند. رأی ممتنع و غیبت در جلسه،وتو محسوب نمی‌شود. وتو در مسائل شکلی نیز کاربرد ندارد هرچند تشخیص این که موضوعی شکلی یا غیرشکلی است خود امری غیرشکلی (ماهوی) است

حق وتو مسئله‌ای بسیار مناقشه‌برانگیز در جریان تصویب منشور ملل متحد در سال ۱۹۴۵ (میلادی) بود و آمریکا و شوروی احتمالاً به تشکیل سازمان ملل متحد بدون حق وتو رضایت نمی‌دادند. با گذشت ده‌ها سال از حیات سازمان ملل بحث بر سر وجود و استفاده از این حق هنوز هم ادامه دارد.